Στην Δανία η αιολική ενέργεια που παράγεται τροφοδοτεί το ένα πέμπτο της ηλεκτρικής ενέργειας που καταναλώνει η Σκανδιναβική χώρα. Η περισσότερη αιολική ενέργεια συγκεντρώνετε από μεγάλα αιολικά πάρκα κτισμένα είτε στην γη ή στα παράκτια νερά.
Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, συνολικά 91 ανεμογεννήτριες που φθάνουν τα 114 μέτρα πάνω από τα νερά της Βόρειας Θάλασσας καλύπτουν 30 χιλιόμετρα στα παράλια των ακτών της Δανίας. Αυτό είναι και το μεγαλύτερο αιολικό πάρκο που βρίσκεται εντός της θαλάσσης.
Πρόκειται για ένα αρχιτεκτονικό θαύμα. Η κατασκευή του Skywalk ολοκληρώθηκε τον Μάρτιο του 2007 μετά από 2.5 χρόνια σκληρής δουλειάς και πρωτοποριακής μηχανικής κοστίζοντας συνολικά 30 εκατομμύρια δολάρια.
Εκεί μπορείς να περπατήσεις πάνω σε ένα γυαλί πάχους 4 ιντσών για 22 μέτρα περίπου και να έχεις από κάτω σου ένα κενό ύψους 1200 μέτρων. Το Skywalk βρίσκεται στο Gran Canyon στην πολιτεία Αριζόνα των ΗΠΑ. Από ότι λέγετε η θέα από εκεί είναι εκπληκτική, αλλά θα αφήσω τις φωτογραφίες να μιλήσουν από μόνες τους.
Αξίζει στο σημείο αυτό να αναφέρω ότι το αξιοθαύμαστο αυτό οικοδόμημα ανήκει και διαχειρίζεται από τους Ινδιάνους Hualapai.
Πιο κάτω ακολουθεί ένα βίντεο που αφορά το Grand Canyon Skywalk:
Ήταν στις 23 Ιανουαρίου του 1960 όταν το βαθυσκάφος Trieste(από την ομώνυμη πόλη της Ιταλίας όπου και κατασκευάστηκε) έφτασε στο βαθύτερο μέρος του ωκεανού επανδρωμένο με δύο ωκεανογράφους-υδροναύτες, τον Ελβετό Jacques Piccard (υιό του σχεδιαστή του βαθυσκάφους) και τον Αμερικανό Don Walsh (αξιωματικό του Αμερικανικού Ναυτικού).
Το ταξίδι έφτασε στο βάθος των 11km από την επιφάνεια της θάλασσας στην περιοχή Challenger Deep στην τάφρο Marianna στα νότια της Ιαπωνίας. Για να φτάσουν σε αυτό το βάθος οι δύο υδροναύτες χρειάστηκαν σχεδόν 5 ώρες ενώ κατά την διάρκεια της καθόδου έτρωγαν σοκολάτες για να διατηρήσουν τις δυνάμεις τους. Για να επικοινωνήσουν με το σκάφος που βρισκόταν στην επιφάνεια το μήνυμα τους χρειαζόταν γύρω στα 7 δευτερόλεπτα για να πάει και άλλα 7 για να επιστρέψει.
Στο πυθμένα του ωκεανού παρατήρησαν με τον φωτισμό του βαθυσκάφους τις μορφές ζωής εκεί αφού συνάντησαν γαρίδες και κάποια πλατύλεπτα ψάρια. Δεν κάθισαν για πολύ στον πυθμένα αφού ράγισε ένα από τα ενισχυμένα παράθυρα αναγκάζοντας τους να ανέβουν στην επιφάνεια, ένα ταξίδι που κράτησε σε αντίθεση με την κάθοδο μόλις 3 ώρες και 15 λεπτά.
Να αναφέρουμε ότι ο Jacques Piccard πέθανε το 2008 σε ηλικία 86 ετών και ο Don Walsh είναι 78 ετών και ζει και εργάζεται στο Oregon των ΗΠΑ αναλαμβάνοντας 5 εκθέσεις τον χρόνο που σχετίζονται με την εξερεύνηση των ωκεανών.
Φέτος η ανθρωπότητα γιορτάζει τα 50 χρόνια από την βαθύτερη "βουτιά". Παρακολουθήστε το βίντεο αφιερωμένο στους 2 υδροναύτες.
Το Βόρειο Σέλας είναι φωτεινό ουράνιο σώμα που συμβαίνει στα ανώτερα τμήματα της ατμόσφαιρας κυρίως στις πολικές περιοχές. Το φαινόμενο αυτό είναι από τα ομορφότερα που προσφέρει η Φύση σε ποικιλία χρωμάτων και σχεδίων σε αιφνίδιες εμφανίσεις και με γρήγορες σχετικά μεταμορφώσεις.
Το Σέλας εμφανίζεται κυρίως στις βορειοδυτικές ακτές της Γροιλανδίας και γενικότερα σε μεγάλα γεωγραφικά πλάτη πλησίον του βορείου πόλου.
Τι είναι όμως το Βόρειο Σέλας?
Μέσα από μελέτες και δημοσιεύσεις διαφόρων επιστημών η δεσπόζουσα θεωρεία που αποδείχθηκε και πειραματικά είναι ότι τα ατμοσφαιρικά στρώματα δέχονται βομβαρδισμό από ηλεκτρόνια που προέρχονται από ρεύματα φορτισμένων σωματίων από τον Ήλιο(ηλιακός άνεμος ή μαγνητική καταιγίδα).
Τι πίστευαν οι φυλές της περιοχής για το φαινόμενο?
Οι Σουηδοί πίστευαν πως ήταν αντανακλάσεις από τις δάδες που κρατούσαν οι Λάπωνες ψάχνοντας του Ταράνδους τους.
Οι Φινλανδοί ότι ήταν Αγγέλοι του Κυρίου που κυνηγούσαν δαίμονες
Οι Λάπωνες έκρυβαν γυναίκες και παιδιά, σταμάταγαν τα έλκηθρα και μάζευαν τα κουδούνια για να μην γίνουν αντιληπτοί από το Σέλας και τους πάρει.
Στην δυτική ακτή της Νορβηγίας οι κάτοικοι πίστευαν μέχρι τις αρχές του προηγούμενου αιώνα πως το βόρειο Σέλας είναι γριές ανύπαντρες γυναίκες στον ουρανό που χορεύουν κουνώντας τα λευκά μαντήλια τους.
Αρχαιότερα πίστευαν πως το Σέλας ήταν η αντανάκλαση των ασπίδων που κρατούσαν οι Βαλκυρίες(νεκρές παρθένες).
Οι Εσκιμώοι πίστευαν πως είναι οι ψυχές των νεκρών που αναζητούν τους δικούς τους. Έτσι κατά την διάρκεια του φαινομένου ούτε μιλούσαν ούτε σφύριζαν φοβούμενοι μη κατεβεί το Σέλας χαμηλά και τους αρπάξει αναγνωρίζοντας τους από την φωνή.
Και οι Ινδιάνοι του Καναδά πίστευαν πως το Βόρειο Σέλας ήταν οι τεράστιες φωτιές που άναβαν τα ουράνια δαιμόνια όταν μαγείρευαν φάλαινες για να φάνε!!!
Τέλος θα πρέπει να αναφερθεί η άγρια εκμετέλευση του φαινομένου κατά το Μεσαίωνα από την εκκλησιαστική τότε εξουσία ως προμήνυμα κακού σκορπώντας έτσι το φόβο στους πιστούς, παίρνοντας από αυτούς τεράστιες περιουσίες για άφεση αμαρτιών.
Παρακολουθήστε το βίντεο με φωτογραφίες του αινιγματικού αυτού φαινομένου:
Το Τριστάν ντα Κούνια είναι το πιο απομονωμένο αρχιπέλαγος στον κόσμο.
Το Τριστάν ντα Κούνια είναι μια συστάδα από απομονωμένα ηφαιστειακά νησιά στον νότιο Ατλαντικό Ωκεανό, 2.816 χμ από την Νότια Αφρική και 3.360 χμ από την Νότια Αμερική. Είναι εξαρτημένο έδαφος του Βρετανικού υπερπόντιου εδάφους της Αγίας Ελένης, που βρίσκεται 2.173 χμ βόρεια. Το Έδαφος αποτελείται από ένα κύριο νησί, το Τριστάν ντα Κούνια (έκταση: 98 χμ²), καθώς και μερικά ακατοίκητα νησιά: Απρόσιτη Νήσος (Inaccessible Island) και τα Νησιά Αηδονιού (Nightingale Islands). Η Νήσος Γκαφ (Gouph Island), που βρίσκεται 395 χμ νοτιοανατολικά της κύριας νήσου, αποτελεί επίσης τμήμα του Εδάφους.
Δημογραφικά Χαρακτηριστικά
Τα νησιά έχουν έναν πληθυσμό 272 ατόμων. Ο κύριος οικισμός είναι το Εδιμβούργο των 7 Θαλασσών, που τοπικά είναι γνωστός ως "Ο Οικισμός" ("The Settlement"). Η κύρια θρησκεία είναι ο Χριστιανισμός, με τα δόγματα της Αγγλικανικής και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Υπάρχουν περιπτώσεις προβλημάτων υγείας λόγω της ενδογαμίας, όπως το άσθμα και το γλαύκωμα, που οφείλονται κατά το μεγαλύτερο τμήμα τους στους αναπόφευκτους γάμους μεταξύ στενά συγγενικών ατόμων, για παράδειγμα οι γάμοι μεταξύ δεύτερων ξαδερφιών, που έχουν πολύ μικρές δεξαμενές γονιδίων. Η απομονωμένη τοποθεσία των νησιών κάνει δύσκολη την μετακίνηση στον υπόλοιπο κόσμο. Δεν υπάρχει αεροδρόμιο, και τα νησιά μπορεί να προσεγγιστούν μόνο με πλοίο. Αλιευτικά σκάφη από την Νότια Αφρική τακτικά εξυπηρετούν τα νησιά. Το "RMS Saint Helena" παλαιότερα συνέδεε τα νησιά με την Νότια Αφρική, και το Ηνωμένο Βασίλειο μέσω της Αγίας Ελένης και της Νήσου της Αναλήψεως, αλλά πλέον δεν πηγαίνει στο Τριστάν ντα Κούνια.
Νησιώτες και Ναυτικοί κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο
